كشف یك روستای هخامنشی در نزدیكی تخت جمشید

یك روستای مربوط به دوره هخامنشی در منطقه دولت آباد در فاصله نزدیك با بنای تخت جمشید توسط كاوشگران و باستان شناسان كشف شد. سرپرست كاوش های محوطه دولت آباد مرودشت دراین باره گفت: محوطه كاوش درمنطقه دولت آباد واقع در جنوب شرقی شهر مرودشت و با فاصله بین ۱۵ تا ۲۰ كیلومتری تخت جمشید قرار دارد. علی اسدی دوشنبه در گفتگو با خبرنگار ایرنا اظهار داشت: طرح كاوش در این منطقه باتوجه به آثار سطحی محوطه مانند قطعه های سفال نشان می دهدكه به دوره هخامنشی تعلق دارد.
این كارشناس ارشد بنیاد پژوهشی پارسه و پاسارگاد در ادامه با بیان اینكه یافته های به دست آمده نشانگر یك منطقه روستایی با وسعت حدود ۱۰هكتار از دوره هخامنشی است، گفت: به نظر می رسد این روستا اقتصادی كارگری و نه كشاورزی و دامداری داشته و به نحوی نیز با تخت جمشید در ارتباط بوده است. به گفته وی، سفال ها و قطعه های كوچك ظروف سنگی نشان از اقتصاد كارگری اهالی این روستا در گذشته دارد.
وی اضافه كرد:اگرخمره هاو ظروف بزرگ ذخیره غذا در محوطه پیدا شده بود، می شد گفت كه اهالی این منطقه در گذشته زندگی كشاورزی و نیز اشرافی داشته اند. اسدی گفت: منطقه كشف شده از نظر معماری نیز كه بخش های اندكی از معماری آن به دست آمده، نشانگر دیوارهای چینه ای است كه دلیلی بر روستا بودن محل دارد و هیچ دیوار سنگی تاكنون مشاهده نشده است.
سرپرست كاوش های دولت آباد گفت: تاكنون به دو تدفین در محوطه كاوش شامل كشف مقداری اسكلت برخورد كرده ایم كه در نگاه نخست به نظر می رسید به دوره هخامنشی تعلق دارند اما بررسی بیشتر این احتمال را قوی تر كرده است كه این تدفین ها به دوره های بعدازهخامنشی و دوره ساسانی و اوایل اسلامی مربوط باشد. وی اضافه كرد: احتمال نیز می رود كه این روستای هخامنشی در دوره های بعد به عنوان یك گورستان مورد استفاده قرار می گرفته است. اسدی اظهارداشت: اینكه این تدفین ها دقیقا مربوط به چه دوره ای است، هنوز مشخص نشده ولی با توجه به وجود تپه های بزرگ درنزدیكی محوطه احتمال می رود به دوره های ساسانی و اوایل اسلامی تعلق داشته باشد. به گفته وی، كاوش توسط یك تیم ایرانی متشكل از هفت نفر از اوایل آذرماه امسال در منطقه آغاز شده است و تا اواخر ماه جاری ادامه خواهد داشت. مرودشت در ۴۵ كیلومتری شمال شیراز قرار دارد.

عشق

میل به عشق قاطعانه ترنی نشانه برای اثبات وجود خداوند است گواه دیگری

 وجود ندارد چون انسان عشق می ورزد پس خداوند وجود دارد چون انسان

بدون عشق نمی تواند زندگی کند پس خدا  وجود دارد

بیستون را عشق کند  اما شهرتش فرهاد برد

جشن های ایران باستان

جشن والنتین در ایران

جشن مردگیران یا مزدگیران در روز پنجم اسفند با آداب و ورسوم ویژه ای برگزارمی شد .این جشن ویژه زنان بوده و به مناسبت تجلیل و بزرگداشت شان بر پا می گشت .به بیان ابوریحان بیرونی اسفندارمذ ایزد موکل برزمین و ایزد حامی و نگاهبان زنان شوهردوست و پارسا و درستکار بوده . به همین مناسبت این روز عید زنان به شمار می رفت مردم به جهت گرامی داشت به آنان هدیه داده و بخشش می کردند . درزمان بیرونی این رسم هنوز رواج داشته است نه برآنکه فقط هدایا و دهش هایی برخوردار می شدند بلکه زنان نوعی فرمانروایی می کردند و مردان باید که از آنان فرمان می بردند گردیزی نوشته است از این جهت این جشن را مردگیران می گفتندذ که زنان به اختیار خویش وبا آزادی شوی و مردزندگی خود را بر می گزیدند .

حال این رسم را که در ایران باستان ودر زمان هخامنشایان برگزار می شده را با جشن امروز مقایسه کنیم متاسف می شویم از این واقعیت که ما خود فرهنگ را به دنیا صادر می کردیم ولی امروز متاسفانه باید دچار فرهنگ های ساختگی و یا غربی شویم در حال باید کوشید تا با مطالعه گذشته و توجه به رسوم گذشته حال و آینده ای تازه را به رگ این فرهنگ فرتوت تزریق کرد تا همانی شود که آرزوی همگان است .   

به باغ همسفران

سهراب سپهری مولانای عصر فولاد

صدا کن مرا

صدای تو خوب است

صدای تو سبزینه آن گیاه عجیبی است

که در انتهای صمیمیت حزن می روید .

درابعاد این عصر خاموش

من از طعم تصنیف در متن ادراک یک کوچه تنهاترم

بیا تا برایت بگویم چه اندازه تنهایی من بزرگ است

و تنهایی من شبیخون حجم تو را پیش بینی نمی کرد

و خاصیت عشق این است

کسی نیست

بیا زندگی را بدزدیم آن وقت

میان دو دیدار قسمت کنیم

بیا باهم از حالت سنگ چیزی بفهمیم

بیا زودتر چیزها را بینیم

ببین ، عقربک های فواره در صفحه ساعت حوض

زمان را به گردی مبدل می کنند

بیا آب شو مثل یک واژه در سطر خاموشی ام

بیا ذوب کن در کف دست من جرم نورانی عشق را.

مرا گرم کن

(و یک بار هم دربیابان کاشان هوا ابر شد

وسردم شد آن وقت در پشت یک سنگ

اجاق شقایق مرا گرم کرد )

دراین کوچه هایی که تاریک هستند

من از حاصل ضرب تردید و کبریت می ترسم

من از سطح سیمانی قرن می ترسم

بیا تا نترسم من از شهرهایی که خاک سیاهشان چراگاه جرثقیل است

مرا باز کن مثل یک در به روی هبوط گلابی دراین عصر معراج پولاد

مرا خواب کن زیر یک شاخه دور از شب اصطکاک فلزات

اگر کاشف معدن صبح آمد صدا کن مرا

ومن در طلوع گل یاسی از پشت انگشت های تو بیدارخواهم شد .

و درآن وقت حکایت کن از بمب هایی که من خوا بودم و افتاد

حکایت کن از گونه هایی که من خواب بودم و تر شد

بگو چند مرغابی از روی دریا پریدند .

در آن گیروداری که چرخ زره پوش از روی رویای کودک گذر داشت

قناری نخ زرد آواز خود را به پای چه احساس آسایشی بست

بگو در بنادر چه اجناس معصومی از راه وارد شد

چه علمی به موسیقی مثبت بوی باروت پی برد.

چه ادراکی از طعم مجهول نان در مذاق رسالت تراوید.

و آن وقت من مثل ایمانی از تابش استوا گرم

ترا در سرآغاز یک باغ خواهم نشاند

1346 سهراب سپهری   

اشعار شاعران جهان

پل فور

حلقه ئی به گرد جهان

اگه همه دخترای عالم دست

تو دست همدیگه میذاشتن می تونستن

حلقه ئی دور دریا بزنن

اگه همه پسرای عالم ملاح بودن

می تونستن با کشتی هاشون پل

خوشگلی رو موجا بزنن

پس اگه همه مردم عالم دست به دست هم می دادن

جشن سده جشن پیدایش آتش خجسته باد

هوشنگ  شاه در هنگام نبرد با مار به راز پیدایش آتش پی می برد

 به مناسبت جشن سده

خجسته باد

شاد و خوش سربلند زی

راستی عکس هم از دوربین شاعر

جشن سده را به تمام ایرانیان خجسته باد می گویم

  جشـن سـده وآتش

 جشن های ایران باستان

کشف آتــش براستـی بزرگـترین عامـل تحـول زنـدگـی آدمی است و پیشرفت جوامع انسانی محصول پیدایش آتش می باشد.ازاین روآتــش نزد همه اقوام ومـلـل ازدوران هـای دورتـاریخـی تا به حال که سالیـان دراز از پیـدایش آن می گذرد مقدس بوده ومورداحترام می باشد بویــژه نزد اقوام هند واروپایی که در مناطق سرد سیــر با زمستانهای سخت زنـدگی میکرده اند.آتش باعث ارتباط قوی ونزدیک مردم این نواحی میشودوهم اکنون پس از گــذرسالیان درازهم اکنون زبانـه های آتـش انسانها را با نیرویی شـگـرف ورویـایی بـه سمت  خودمی کشد درمـلـل مخـتـلف پیـدایش آتـش بااسطوره های گوناگونی همراه است بعضی اقــوام آنرا به شکل آذرخـش درآسـمـان دیده اند وآتـــش راهـدیه خداونـد دانستـه اند یا به شکل توده ای سوزان که از آسمان افتـاده وجنگـل را به آتش کشیده دیده انددربعضی نواحی آتـشـفشانی وسرزمینهای نفت خیـزآن رابصورت آتـشی که اززمین می جوشد دیده اند. درواقع طبیعت هرمنطقه نقشی اساسی دربرخورد بااین پدیده ایفا می کنداما دربین ایرانیان این واقعه جنبه ای اســطــوره ای تر دارد و واقعـــه پیدایش آتش رابطه ای نزدیک بین خیــر و شــردارد . خوبـی برابر بــدی فلسفـه ای بزرگ ورازی شگفت آورکه به خـوبـی درتمام لحظـات این حیـات قـابـل درک می باشـد در ادبیـات فـلسـفه  دین عرفـــان  درجای جای زندگی بااین جنگ و نبرد دائمی روبه رو هستیم .دین مزدیسنا به پدیده پیدایش آتش نگاهی ژرف داشته واز آن به عنوان نمادی ازنورالهی یاد شده وپیروان این کیش آنرا بسیارگرامی می دارند و درنیایش های خودهمیشه ازآتش به عنوان قبله استفاده میکنند ودرنیایشگاه ومراسم آیینی آتـش  به پامی دارند. فلسفه دین مزدیسنا ونگاه خردمندانه زرتشت پیامبرایـــران باستـــان بعدها درادبیــــات ایـــران نمودی بس ژرف پیدامی کند که ازاین نمونه می توان به داستـــان پیدایش آتــــــش درشاهنامه حکیم تـــــوس اشاره کرد که روزی هوشنــگ شــاه پیشــــدادی درهنگام شکارمـارسیاهی براوپدیدارمی شود واو برای مقـابله بامـارسنگی پرتاب می کند که ازبه هم خوردن سنگ ها به هم آتش بوجود می آید.

یکی  روز  شــــاه جهــان سوی کوه        گـــــذر کرد با چـند کس هم  گــــروه

پـــــدیــــد آمـــد از دور چیـــزی دراز          سیــــــه رنـگ  و تیـره تن وتیــــزتاز

دو چشم ازبرسر چو دو چشمه خون        ز دود دهــــانش جهــــــان تیره گـون

نگه کرد هوشنگ با هــوش و سنگ          گرفتش یکی سنگ و شد تـیــز چنگ

به زور کیـــــــانی رهــانیـــــــد دست        جهانسوز مـار از جهانــــجوی جست

بر آمد بر سنگ گران سنگ خــــــرد         همان و همین سنـگ بشکست گــــرد

فـــروغــــی پدید آمد از هردو سنگ          دل سنگ گشت از فـــــروغ آذرنـــگ

نـشـد مــارکـشـتـه و لیـکـــــن ز راز          ازین طبع سنگ آتــــــش آمـــد فـــراز

جهـــانــــدار پیش جهـــان آفـــریــن           نیــــایـــش همی کرد و خواند آفـــرین

که اورا فـــروغـــی چنـین  هـدیه داد        همیــن آتـــــش آن گـاه قبــــــله نهــاد

بگفتا فــروغــــی اسـت  این ایـــزدی       پرستـیـــــد بایــــــد  اگــــر بخــــردی

شب آمد برافروخت  آتش چــو کـــوه        همان شــــاه  در گــرد اوبا گـــــــروه

یکی جشن  کرد آن شب و باده خورد       ســـــده نام  آن جشـــــن فرخنده کرد

ز هوشنگ  ماند این ســــده یادگــــار       بسی بــاد  چون او دگــــرشهــریـــار

کز آبـــاد  کردن جهـــان شــــــاد کرد        جهــــــانی  به نیکـی ازو یــــــاد کرد